အခ်ိန္လြန္။

အခ်ိန္လြန္။


မုိးေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ေန႔အလင္းေတြ မွိန္ကုန္တဲ႕
ရက္တစ္ရက္မွာ ......
ပစၥဳပၸန္ေတြၾကားကေန အေတြး ေတြက ေခါင္းေထာင္
အတိတ္ရဲ႕အေရာင္ေတြေၾကာင္႕
လက္ရွိရဲ႕အေမွာင္ေတြ လြင္႔ျပယ္ သေယာင္ေယာင္နဲ႕
ေ၀၀ါးလာတဲ႕အေတြးေတြနဲ႕အတူ....."Infarction" ၀င္လာတဲ႕ ႏွလုံးသားကုိ
အေရးေပၚ "Thrombolytic agents drug"
ေပးဖုိ႕လုိေနပီ ထင္ပါတယ္......

(၁၉၈၅)
လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ ဟုိး...ငယ္ငယ္က
ေပွ်ာ္ရႊင္မႈ႕ေတြကုိ အားမနာပ သယ္လုိ႕ ကေလးဘ၀ရဲ႕ အလယ္မွာ
"conceal" ဆုိတာ ေ၀လာေ၀း ရခဲ႕တဲ႕ ဘ၀ေပးက လွလြန္း ပါတယ္....
ဒါေပမယ္႕....
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕....ေလာကဓံရဲ႕ သီအုိရီကုိ ျမည္းခြင္႕ရတဲ႕ အစမွာ.....
"ေရာ္ဘင္းခရူးဆုိး"ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ တေကာက္ေကာက္ လုိက္တတ္ပီ...
"ဘရပ္ပစ္စ္" ရဲ႕ အၿပံဳး ေနရာအားလုံးမွာ ကၽြန္ေတာ္သုံးတတ္ခဲ႕ၿပီ...
ေနာက္....
မဆုံးႏုိင္တဲ႕ "ရားဘင္ဒါးနတ္တဂုိး"ရဲ႕
ကဗ်ာေတြကုိ ဖတ္တတ္ေနၿပီ...
ၿပီးေတာ႕...
တီးတုိးခစားမႈ႕ အလ်ဥ္းမသင္႕တဲ႕ သကၠရာဇ္ဟာ
လူးလြန္႔တြန္းထုိးၿပီး ဘ၀ကုိ တြဲလာခ်ိတ္
"ပီကာဆုိ" ရဲ႕ "ရွိတ္"ေတြနဲ႕
စာေမးပြဲ ခန္းေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္တတ္ၿပီ...
ဒီလုိနဲ႕ မၾကာပါဘူး...
အခ်ိန္ေတြက မီးခုိးတလူလူနဲ႕ ကမာၻတစ္ပါတ္ ေန႕...ေပါင္းသယ္
ဒုကၡေတြရဲ႕ အလယ္မွာ   ငါလန္႕ႏုိး
ခ်မ္းလုိ႕ ၿခဳံစရာ "ေစာင္"မရွိ ......
မုိးေပါက္ေတြၾကားမွာ သြားစရာ "ထီး" မရိွ ......
"စားဖုိ႔" ေဖြရွာ ဘာမရိွ .........
အတိတ္မွာ ညာမိတဲ႕ ငါ.....
ဒီအခ်ိန္မွာ မခံႏုိင္တဲ႕  ခါးသီးမႈေတြ ေတြ႕ခါမွ
အခ်ိန္ ယႏၱယားကုိ ကမန္းကတန္း ေနာက္ျပန္ဆြဲ.......
"အေမ႕" ရင္ခြင္ထဲ "သား" ၿပိဳလဲခ်င္တယ္..လုိ႕  ေျပာခြင္႕မရွိႏိဳင္ေတာ႕ပါဘူး...။

ကႀကီး။