ဘ၀အတြက္လုိေနတဲ႕ မထူးျခားျခင္း ထူးျခားျခင္း။
မထူးျခားေတာ႕ဘူး။
ဘ၀က ခြက္စုတ္တစ္ခုထဲက အမွဳိက္ေတြလုိ
ဖန္ခြက္၀က ""ေလ"" လာရွဳေနတယ္....။
မထူးျခားေတာ႕ဘူး။
ပုံမွန္ထားေနတဲ႕ ေန႕တုိင္းရဲ႕ အခ်ိန္ေတြက
ေန႕လည္(၁) နာရီမွာ အိပ္ရာက ထၿပီး....
၀င္ေငြမဲ႕ အိပ္ကပ္ကုိ အေတြးအေခၚလြတ္
ေငြေၾကးေတြ ဖိသိပ္ေနတယ္.....။
မထူးျခားေတာ႕ဘူး..။
ယင္းထေနတဲ႕ ငတ္မြတ္ျခင္းေတြက
ခုပုံဆုိရင္.....
ဧည္႕သည္လုပ္ရင္း မသိမသာ အိမ္ရွင္ျဖစ္ေနတာ
တေရးႏုိးညက လေရာင္ေၾကာင္႕
ငါသိလုိက္တယ္...။
မထူးျခားေတာ႕ဘူး.။
မ်က္ႏွာတစ္ခု ေပၚမွာ ျကြယ္၀ျခင္း အရိပ္ထင္ေနတဲ႕
ေကြးညႊတ္ေနတဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္ဖက္မွာ
သနားလုိ႕.....မသကာ လာခ်ိတ္ရုံက
အထင္ေသး အျမင္ေသး ခ်ဳိးႏွိမ္ျခင္းပဲ........။
မထူးျခားေတာ႕ဘူး...မထူးျခားေတာ႕ဘူး..။
ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ""ဒုကၡစရိယာ"" မွာ
ဘယ္တုန္းက ""လ "" သာဖူးလဲ.....?
စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ""ကုိယ္က်င္႕တရား"" ကုိ
ဘယ္တုန္းက မုိးတိမ္ေတြ ဖုံးဖူးသလဲ.....? ။
ဒါေပမယ္႕......။
ဆုံမွတ္တစ္ခုမွာ ဘာသာေဗဒ မဲ႕ေနတဲ႕....ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕
ပုိစ္႕ဆန္ဆန္ ေရးထားတဲ႕...""၀တၳဳစာသား"" ေတြက...
ၾကက္ဥျပဳတ္ တစ္လုံးရဲ႕ အကာေပၚမွာ
ျကိမ္းေသး မိတ္ေဆြဖြဲ႕ အရာရာ ကုိ ဖန္ဆင္းၾကေတာ႕.....
ေသခ်ာပါတယ္....
မထူးျခားတာက
ရိုးရိုးသားသား စည္စည္ကားကား ျဖစ္သြားမယ္႕.........
""အသုဘ"" တစ္ခု ဆုိတာပါဘဲ......
""ကဗ်ာ"" နဲ႕""စာသား"" ေတြကေတာ႕
ေလာကမွာ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ က်န္ရစ္မယ္ေလ......။ ။
ကႀကီး။kyagee13@gmail.com
(23.2.11)
No comments:
Post a Comment