ကံေျကြးၾကမၼာ...။
ဟုိး......အေနာက္ေတာင္က မုိးေတြ ရြာမယ္ဆုိ လည္း....မေျပးမလႊားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနခဲ႕ မိပါတယ္...။
ေကာင္းကင္မွာ အတားအဆီးမဲ႕ ထုိးေဖာက္မွဳ႕ေတြနဲ႕ အေရးျပားေပၚ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ပူႏုိင္စြမ္းလြန္းတဲ႕ ေနေရာင္ေတြ ရိွေနခ်ိန္မွာလည္း....ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ရိွေနၿမဲပါဘဲ.............။
အူေတြ အသည္းေတြ တဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ ေအးလြန္းတဲ႕ ေဆာင္းမနက္ေတြ မွာလည္း.....ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနခဲ႕ တာပါဘဲ.........။
ဒီေနရာ ဟုတ္တယ္ ...ဒီေနရာဆုိတာ ရန္ကုန္ ေဆးရုံႀကီး ပင္မ အ၀င္ေပါက္ ေဘးနားက လူသြားလမ္းေဘး ေနရာေလးမွာေပါ႔.......အေရာင္စုံ ျဖတ္သန္းသြားတဲ႕ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ႏွာသီးဖ်ားကုိ ဖုန္မွဳန္႕ေတြ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ႕ခရီးသြားေျခေထာက္ေတြ ကုိလည္း...ရိဳးမယ္ဖြဲ႕ မမုန္းမိေတာ႕ပါဘူး....။
ဟုတ္တယ္ေလ....တြန္းလွန္ရုန္းကန္ႏုိင္စြမ္း မရိွတဲ႕ ဘ၀ ကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနရတဲ႕....ကၽြန္ေတာ္က အလုိက္သင္႕ဒီဘ၀ကုိလက္ခံႏုိင္လုိက္ယုံက လြဲလုိ႕ ဘာမ်ား ထပ္လုပ္ႏုိင္မွာလဲ.........?။
ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းခ်က္ အတြက္ ဒါဟာ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းေလ.....။
ကၽြန္ေတာ္..... အင္း ဆုိပါေတာ႕ ဗ်ာ....တစ္၀မ္းစာ ေလးကုိ အူထဲေရာက္ဖုိ႕ အေရး....လူဆုိတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မက္ေမာစရာ အေကာင္းဆုံး ဂုဏ္သိကၡာ ေတြကုိလႊတ္ခ်ထားရတဲ႕.....ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူမဟုတ္တဲ႕ လူတစ္ေယာက္လုိ႕ ထင္ျမင္ၾကပါေစ....ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျဖရွင္းခ်င္ပါ...ကၽြန္ေတာ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖုိ႕ သာလွ်င္ အဓိက မဟုတ္ပါလား....။
ျပန္လည္ မေတြးခ်င္ေတာ႕ ပါဘူးဗ်ာ.......
ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါ တစ္ခါမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အတၱနဲ႕ယွဥ္ေသာ စကားေတြ...ပကာသန အေျခခံ စကားေတြကိုၾကားရေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲေလ လူသားေပမုိ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ (၄) ႏွစ္ကို ျပန္ေတြးမိျဖစ္သြားတယ္..။
လက္ရိွရဲ႕ လူ႕သက္တန္း (၄၁)ႏွစ္ထဲက...(၄) ႏွစ္ကုိ ႏွဳတ္လုိက္ေတာ႕...အဲ႕တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အသက္က(၃၇) ေပါ႕ ဗ်ာ......
ဘ၀ရဲ႕ ပ်ဳိမ်စ္ႏုနယ္ျခင္းေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္ေဘးမွာ...အတန္သင္႕ေသာ ျပည္႕စုံျခင္းေတြ လုံေလာက္ ျပည္႕စုံ ေနတယ္ လုိ႕ ထင္ေနမိတဲ႕ အရြယ္ေပါ႔......။
ကၽြန္ေတာ္မွာ သားေလး(၂) ေယာက္ရွိပါတယ္...ဇနီးသည္ကေတာ႕..ကမာၻေပၚမွာ ေက်ာ္ၾကားလွပ ေနတဲ႕ (ဂ်နီဖာ လုိပက္ဇ္)လုိ မလွေပမယ္႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က သူမအနည္းငယ္ လွေၾကာင္းေတာ႕ လက္ခံၾကပါတယ္..။
မနက္ ဆုိရင္....ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ထြက္...............သားေလး အႀကီးေကာင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ကခ်ီလိဳ႕... အငယ္ေကာင္ေလးကုိ သူ႕အေမက ခ်ီကာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ မိသားစုေလး လမ္းထိပ္ လၻက္ရည္ ဆုိင္မွာ လၻက္ရည္ အတူေသာက္
ၿပီးေတာ႕မွ...ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္အထြက္မွာ...သူတုိ႕ သားအမိေတြက ကားဂိတ္မထိ လုိက္ႏွဳတ္ဆက္ၾကနဲ႕...ေန႕စဥ္..ကၽြန္ေတာ္႕ အလုပ္သြားမနက္ခရီးစဥ္က ကၽြန္ေတာ္႕ အတြက္ အင္းအားျပည္႕၀ လွပါတယ္......။
တစ္ေန႕တာ ေမာပန္းမွဳ႕ေတြနဲ႕ အိမ္ျပန္လာတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ...ညေနဆုိ သူတုိ႕က လမ္းထိပ္ေလးမွာ သနပ္ခါးကုိယ္စီနဲ႕ ထြက္ႀကိဳၾကတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ျမင္လုိက္ရတယ္ ဆုိရင္ဘဲ......ကၽြန္ေတာ္ ပင္ပန္းမွဳ႕ေတြဟာ သဲထဲေရသြန္ ဆုိသလုိ ပါဘဲ.....။
ဒီလုိနဲ႕ ေပွ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ႕ၾကေပမယ္႕...ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ကုိ အၿမဲေစာင္႕ ၾကည္႕ေနတဲ႕...သခၤါရဆုိတဲ႕
ၾသကာသ ေလာကကုိ လႊမ္းမုိးထားတဲ႕ ဒီတရားႀကီးက အေပါင္းအေဖၚ ေတြ အမ်ားႀကီးေခၚလာၾကၿပီး.........တစ္ေန႕မွာ......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေလး ဆီကုိ ဧည္႕လမ္းညႊန္းမပါဘဲ....စုိက္စုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ႀကီးကုိ ေရာက္လာခဲ႕ၾကပါေလေရာ ဗ်ာ.......
အဲ႕ဒီ႕ေန႕ေလာက္ ဆုိးတဲ႕ ျမင္ကြင္းဟာ....ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္မွာ မ၇ိွႏုိင္ေတာ႕ပါဘူး........ကၽြန္ေတာ္ ခုလုိ ျဖစ္မယ္႕အေျခအေန အစလုိ႕ ေျပာမယ္ဆုိရင္လဲ မမွားႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ........။
ျဖစ္ပုံက ဒီလုိေလ.............။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေတြ ေငြပုိေငြလွ်ံေလး ရလာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးသမီးက လက္ထဲမွာရိွတဲ႕ေငြေလး...အဖတ္တင္ေအာင္ တီဗီေလး တစ္လုံး နဲ႕ ေအာက္စက္ ေကာင္းေကာင္းေလး ၀ယ္ခ်င္တဲ႕ အဆုိကုိျပဳလာတယ္......။
သူ အဆုိျပဳတဲ႕ ကိစၥကုိ သူမ်ား အိမ္မွာ တီဗီ သြားၾကည္႕ရလုိ႕ မ်က္ႏွာ ငယ္ရတဲ႕......အႀကီးေကာင္က အျပည္႕အ၀ ရႊင္ျမဴးစြာ နဲ႕ေအာ္ဟစ္ေထာက္ခံ............
ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္ကလဲ......ငယ္စဥ္အခါ ထဲ က ဇတ္ထုပ္ေတြ တပ္မက္တဲ႕ ၀ါသနာ ပုိး က ပါလာ ဆုိေတာ႕....
ႏွစ္ခါ မေျပာလုိက္ရပါဘူး......ေသတၱာေသာ႕ေလးဖြင္႕ၿပီး စုထားတဲ႕ ေငြတုိေငြစေလး အားလုံး ႏွစ္သိန္း ေက်ာ္ကုိ ကုိင္ၿပီး သိပ္မေ၀းလွတဲ႕...ေျမနီကုန္း "ဒဂုံ စင္တာ" ဆီ ထြက္ခဲ႕တယ္ ...ဆုိပါေတာ႕ ဗ်ာ......။
ဟုိ ေရာက္ေတာ႕ အခ်ိန္ေလးကလဲ ၁း၃၀ သာသာ မုိ႕ မိသားစုေတြ ဒဂုံစင္တာ ေရွ႕က ခ်စ္တီး လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ မုန္႕နဲ႕လၻက္ရည္ ၀င္ေသာက္ၾကရင္း ေပွ်ာ္ဖုိ႕ေကာင္းလြန္းတဲ႕ ေနာင္ အနာဂါတ္ကာလ မွာ မိသားစုအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစမယ္႕အျဖစ္ကေလး တစ္ခုကုိ ဖန္ဆင္းၾကတာေပါ႔....။
တကယ္ေပွ်ာ္ဖုိ႕ ေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ......အလုိျပည္႕၀ေတာ႕မယ္႕ သားအႀကီးေကာင္ေလး မ်က္ႏွာကလဲ...ၿပံဳးလုိ႕ ရႊင္လုိ႕.......
လူႀကီးမိဘေတြ ေပွ်ာ္ေနပုံကုိ ၾကည္႕ၿပီး....အသက္(၃) ႏွစ္သာသာ ရိွၿပီျဖစ္တဲ႕ အငယ္ေကာင္ေလးကလဲ လုိက္ရယ္ေမာ ေပွ်ာ္ရႊင္ေနတာေပါ႔...တခုိး ခုိး တခစ္ ခစ္ အသံေလးကုိ ထြက္လုိ႕.......
အဲ႕ဒီ႕ေန႕က ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာသတိထားမိခဲ႕တဲ႕ အခ်က္တစ္ခုကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ဇနီးသယ္ မ်က္ႏွာေလးကုိပါ ..... အရင္ေန႕ေတြကလုိ ပုိသီဖတ္သီ မဟုတ္ပဲ ႏွဳတ္ခမ္းနီးေလး ဆုိး...မိတ္ကပ္ေလး မ်က္ႏွာဖုိ႕ ထားတဲ႕....ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာကကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ေထာင္က်ခါစ....မဂၤလာဦး ကာလက လုိပဲ လွလုိ႕ ေခ်ာလုိ႕..........။
အဲ႕ဒီလုိနဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာ ဒီဆုိင္ေလးမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းၾက ၿပီး....... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုရဲ႕ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္တဲ႕ မဟာ႕မဟာ စီမံကိန္းႀကီးကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖုိ႕ တစ္ဖက္လမ္းက ဒဂုံစင္တာ ခမ္းခမ္းညားညား ႀကီးကုိ၀င္ေရာက္ခဲ႕ၾကပါေတာ႕တယ္....ပိတ္ရက္မုိ႕ လူအလြန္မ်ားေန၍ မနည္းတုိးႀကိတ္ကာ ၀င္ခဲ႕ကာ.... လက္မွနာရီ ကုိ မွတ္မွတ္ရရ
ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္႕လုိက္မိေတာ႕.....(၃း၁၄)..။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ေပွ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမွဳ႕ေတြနဲ႕ ဒဂုံစင္တာ ေအာက္ထပ္က ဓါတ္ေလွကားနား ေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ..............။
"" ဒုန္း""
ဆုိတဲ႕ ....အသံႀကီးနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးသမီးေဘးနားကေန ေပါက္ကြဲမွဳ႕ႀကီး စျဖစ္သြားပါတယ္.... သားအႀကီးေလးကုိ ကုိလက္ဆြဲထားတဲ႕ ..ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံရုိးနားကလဲ...""ပူ"" ကနဲ ခံစားမွဳ႕ ကုိသိလုိက္ရၿပီး.....
ဘယ္ဘက္မွာ သားအငယ္ေကာင္ေလး ခ်ီထားတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဇနီးသယ္နဲ႕ အတူ.....လူေလး ငါး ေျခာက္ေယာက္.. လဲက်သြားတာကုိ ျမင္လုိက္ရပါတယ္....
ေနာက္မိနစ္ မျခားဘဲ...ကၽြန္ေတာ႕ ညာဘက္ပစၥည္း အပ္ ေကာင္တာ ခုံနားကေန....ထပ္ဆင္႕.....""ဒုန္း"" ဆုိတဲ႕ အသံက်ယ္ႀကီးၾကားလုိက္ရၿပီး.........မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ...ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလုံး က်င္ ကနဲ႕ ျဖစ္သြားကာ ရပ္တည္ႏုိင္မွဳ႕ မရိွႏုိင္ေတာ႕ ပဲႀကမ္းေပၚကုိ ၿပိဳလဲက်သြား ခဲ႕ရပါတယ္.....အဲ႕ဒီ႕အခ်ိန္မွာ...ေဂါင္းအႏွံ ေသြးေတြ ေပလူး ေနတဲ႕ သားအႀကီးေကာင္ေလးက သူ႕အေမဆီကုိ ဒယီးဒယုိင္နဲ႕ ေျပးအဖက္.......
(၃) ႀကိမ္ေျမာက္ေသာ ေပါက္ကြဲသံႀကီးနဲ႕ အတူ......ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲမွာ သားအႀကီးေကာင္ေလး ေျမာက္တက္သြားတာျမင္လုိက္ရပါတယ္.....အဲ႕ဒီ႕ေနာက္ေတာ႕...... ကၽြန္ေတာ္......ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ႕ ဇနီးသယ္နဲ႕ သားေလးေတြကုိ ထပ္ၿပီး မျမင္မေတြ႕ မသိရေတာ႕ပါဘူး....ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ရတာက ဘာေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္သြားမွန္း မသိတဲ႕ ဒီ၀န္းက်င္မွာ .....
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးအျမင္ေတြ.....ျပာေ၀ ေနာက္က်ိကာ အရာအားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ ေမွာင္အတိက်သြားေတာ႕ပါတယ္....။
အလြန္တရာ က်ယ္ေျပာလွတဲ႕ ..ေကာင္းကင္ႀကီးထဲက တိမ္ေတြ ေပၚမွာ...ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေလးဟာ...ေျပးလႊား ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္....၊ အငယ္ေကာင္ေလးက မတ္တပ္ေလး ခေနာ္ႏွီခေနွာ္နဲ႕ ..နဲ႕ ေအာ္ဟစ္ကာ ေဆာ႕ကစား လုိ႕.....
သူ႕ အကုိ ကေတာ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေတာင္ပံ လုိ လုပ္ၿပီး ေရွာက္ေျပးလႊား ေနတယ္......ကၽြန္ေတာ္႕ရင္ခြင္ ထဲက ကၽြန္ေတာ္႕ ဇနီး သယ္ေလးက...သူ သိပ္ခ်စ္သိပ္အားကုိးတဲ႕ ရင္ခြင္ ထဲမွာမွီႏြဲ႕ ခုိ၀င္ရင္း.....သူ႕ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာေလး ေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနတာကုိ ၾကည္႕လုိ႕ ၾကည္ႏူးေနတယ္.....ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ ကုိယ္ဖန္တီး တည္ေဆာက္ထားတဲ႕ အသုိက္အၿမံဳေလး....ရႊင္ျမဴးေပ်ာ္ပါးေနတဲ႕ပုံစံေလးကုိ အားရေက်နပ္မွဳ႕ အျပည္႕နဲ႕ ဇနီးသယ္ ပခုံးေလး ဖက္ကာ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ေနတာေပါ႔......။
ဒီအခ်ိန္မွာ..............။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခႏွစ္ဖက္က အဆမတန္ နာက်င္လာတဲ႕ ခံစားမွဳ႕ ႀကီးကုိ ေ၀ေတး၀ါးတား အသံဆူဆူ လူသံေတြနဲ႕ အတူ ျဖတ္ကနဲ.. သိလုိက္မိတဲ႕ ခဏ..............
""ဗ်ဳန္း"" ဆုိ မ်က္လု့းဖြင္႕ ၿပီး လူးလဲထမိတဲ႕ အခါမွာေတာ႕.......ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆုံး သိလုိက္ရတာက........
နာက်င္ေနတဲ႕ ေျခေထာက္ ႏွစ္ဖက္ဟာ.....ဟုိ အရင္လုိ မူမွန္ မလွဳပ္ရွားေတာ႕ ဘူး ဆုိတာပဲ........တဆက္တည္း မ်က္လုံးကလဲ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ေျခႏွစ္ဖက္ ကုိ အေရာက္..... အေမေမြး တုန္းကပါလာတဲ႕ ေျခဖ်ားေတြကေန စလုိ႕ ဒူးေခါင္း အေပၚ ထိဟာ မရိွေတာ႕ ဘူး ဗ်ာ.......
ဟင္!!!!!! ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ...... ကၽြန္ေတာ္႕ ေျခေထာက္ေတြ..........
ထိတ္လန္႕ ေသြးပ်က္မွဳ႕ နဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္က ေဆာက္တည္ရာမရ ဗလုံးဗေထြး စကားသံေတြ ထြက္လာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ေဘးကုိ ေျပးလာက် တဲ႕ လူတစ္ခ်ဳိ႕ထဲ က တစ္ေယာက္က...........။
ကၽြန္ေတာ္ပခုံးကုိ ညင္သာစြာ ကုိင္ၿပီး........
""အကုိ သိပ္စိတ္မထိခုိက္ပါနဲ႕.......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး.......အကုိ......အကုိလြန္ခဲ႕တဲ႕ (၃)ရက္ကဗုံးေပါက္ကြဲမွဳ႕ ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ ဒဂုံစင္တာမွာ အကုိ ေျခႏွစ္ဖက္လုံး ျပတ္သြားခဲ႕ပါတယ္ ..စိတ္ကုိေအးေအးထားပါ....""
ဟင္.......ကၽြန္ေတာ္ အေတြး အား လုံး ထုိလူရဲ႕ စကားသံ အဆုံး မွာ...အတိတ္ကုိျပန္ ဆက္စပ္ မိသြားခဲ႕ပါတယ္.......
ဟုတ္တယ္........
အဲ႕ဒီေန႕က ဘာမွန္းမသိတဲ႕ အသံႀကီးနဲ႕ အတူ....ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိျဖစ္သြားခဲ႕တာပဲ........
ဒါဆုိ....ဒါဆုိ............ကၽြန္ေတာ္႕သားေလး(၂)ေယာက္နဲ႕ ဇနီးကေကာ.........သူတုိ႕ေကာ........................
သူတုိ႕ ဘယ္မွာလဲ.....................။
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးကုိ ေဘးဘက္အႏွံ႕ ေ၀႕၀ဲၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္ရတာ မိန္းမနဲ႕ သားေလး ႏွစ္ေယာက္မဟုတ္..
ျမင္ေလရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ လုိ ေျချပတ္သူ ...လက္ျပတ္သူ .....ျမင္မေကာင္းေအာင္း ပတ္ထားတဲ႕....ပတ္တီးေတြ နဲ႕ လူနာေတြ........
တခ်ိဳ႕ဆုိ....ကုတင္ အပုိမ်ားႏွင္႕ လူသြားလမ္းမွာပင္ က်ပ္ညပ္ေနၾက သည္......ျမင္ရတဲ႕ ျမင္ကြင္းက တစ္ခုမွ ေကာင္းကြက္မရိွ...အနိ႒ာ ျမင္ကြင္းေတြ အတိ...........
ရွာမေတြ႕တဲ႕ အဆုံး....ေဘးက ပထမဦးဆုံး ကၽြန္ေတာ္ကုိရွင္းျပတဲ႕ လူကုိဘဲ ေမးလုိက္မိပါတယ္......
""ကၽြန္....ကၽြန္ေတာ္႕ သားေလးေတြေရာ............ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမေရာဗ်ာ......""
ထုိလူက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိ တစုံတရာ ဂရုဏာသက္တဲ႕ မ်က္လုံးနဲ႕ အတန္ၾကာ ၾကည္႕ ေနၿပီးမွ..........
""အကုိ......ခု ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူပါ အကုိ...........အကုိ႕ ဇနီးနဲ႕ ကေလးေတြ ကုိ ခဏ ေမ႕ ထား လုိက္ပါ.......သူတုိ႕ တစ္ေနရာရာမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရိွေနမွာပါ အကုိ.......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ၀ုိင္းရွာေပးမယ္ေနာ္.......""
လုိ႕ ေျပာၿပီး .......လွည္႕ထြက္သြားၾကတယ္......ဒီလူ႕ၾကည္႕ရတာ...ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ သိပ္မသကၤာ ခ်င္ပါ...
တစ္စုံတစ္ခုကုိ လွ်ိဳ၀ွက္ ထားပုံေတာ႕ ရိွရမည္...။
စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း......ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေတြ ခ်ာခ်ာ လည္ မူးေနာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးခဏ မွိတ္ထားလုိက္မိခ်ိန္...
(၁၀) မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ...ေဘးကုတင္မွာ လူနာ ေကာင္မေလး၏ အေမ ျဖစ္ဟန္တူသူ ေျပာစကား တခ်ိဳ႕ကုိ တစြန္းတစ္စ..ၾကားလုိက္ရပါသည္......။
""သမီးရယ္.......မငုိနဲ႕ေနာ္..မ်က္ႏွာနဲ႕ လက္ဖ်ားေလးေတြ ေလာက္ဘဲ...ျဖစ္ေနတာ....ဟုိဘက္ ကုတင္ က အကုိႀကီးမွာဆုိ...သူကုိယ္တုိင္လည္း ေျခႏွစ္ဖက္မရိွေတာ႕ ဘူး....သူ႕မိန္းမ နဲ႕ ကေလးေလးေတြဆုိ အေလာင္းေတာင္း ျပန္မရရွာပါဘူး...သမီးေလးရယ္
........သနားစရာပါ.....""
ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလုိက္မိတယ္.........။
ကၽြန္ေတာ္ ဒီစကား ကုိ ၾကားလုိက္မိတဲ႕ ခဏ..............
ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္သြားလဲ........
ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ပါဘူး...............ရင္ထဲမွာ စုိ႕နင္႕ တက္လာတယ္............
ၿပီးေတာ႕.......ကၽြန္ေတာ္ မ်က္၀န္း မ်က္ရည္ေတြ အလုိလုိ စီးထြက္လာတယ္............
ေနာက္.........။
ေနာက္........ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ာ.........ကၽြန္ေတာ္ မခံႏုိင္ေတာ႕ ဘူး....ဒီံခံစားမွဳ႕ကို ရင္ထဲမွာ နာက်င္လြန္းလုိ႕....ကၽြန္ေတာ္ ကုန္းရုန္းၿပီး ရုန္းထလုိက္တယ္......
""တကယ္လား ဗ်ာ..........အ႕ဲဒါ တကယ္လား ဗ်ာ...................ကၽြန္ေတာ္႕သားေလးေတြ....အီး...ဟီး...ဟီး...အားးးးး
ကၽြန္ေတာ္႕ မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ တကယ္ ဒီလုိႀကီး ျဖစ္သြားခဲ႕တာလား.....အား...အီး ..ဟီး....ဟီး.....""
ကၽြန္ေတာ္ ငုိယုိ ေအာ္ဟစ္ျပစ္လုိက္မိသလား.....။ကၽြန္ေတာ္ ရုန္းကန္ လူးလြန္႕ လုိက္သလား မသိပါဘူး..............။
ေဆးရုံ အေရးေပၚ (၀ပ္ဒ္) ထဲမွာ......၀ုန္း....ဒုိင္း....ဂ်ိမ္း..... ဆုိတဲ႕ ၿပိဳလဲ သံနဲ႕ အတူ....ကၽြန္ေတာ္ ကုတင္ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားခဲ႕တယ္.......ကုတင္ေဘးနားက ကၽြန္ေတာ္ ကုိ ေဆးသြင္းထားတဲ႕ (စတန္....) ဟာ လဲ... ကၽြန္ေတာ္ လက္ မွာ ပုိက္တန္းလန္း နဲ႕ ေဆးသြင္းေနရက္မုိ႕ လူနဲ႕အတူ ၾကမ္းေပၚကုိ လဲက် သြားပါ တယ ္.....။
ကၽြန္ေတာ္႕ ေျခေထာက္က နာက်င္ေနမွဳ႕ကုိ လဲ ....ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ ပါဘူး......။
ရွက္ျခင္း၊ေၾကာက္ျခင္း လဲ ကၽြန္ေတာ္ မွာ မရိွေတာ႕ ပါဘူး....။
ေယာက်ာၤးတန္မဲ႕ ႏွင္႕ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ေဆးရုံ ၾကမ္းျပင္မွာ လူးလြန္႕ ေအာ္ဟစ္ယုိေနမိ ပါေတာ႕ တယ္.......။
ကၽြန္ေတာ္ အနားကုိ ေျပးလာတဲ႕ ေဆးရုံက တာ၀န္ရိွတဲ႕ လူေတြ ...ဘယ္ေလာက္ ေဖ်ာင္းဖ်...ေဖ်ာင္းဖ်...ဘယ္ေလာက္ ကုတင္ေပၚ ျပန္တင္ေပးရန္...၀ုိင္း ေပြ႕ေပြ႕.....ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ ပါဘူး......ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငုိဟုိ ေအာ္ဟစ္ရင္းသာ လူးလြန္႕ ေနပါေတာ႕ တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အသိစိတ္မွာလဲ....အဆုံးစြန္ ဆုံးေသာ နာက်င္မွဳ႕ ေတြ နဲ႕ ဘာေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္မွန္း မသိလုိက္တဲ႕.......
ထုိ အျဖစ္ႀကီးကုိ...မုန္းတာ တလွည္႕....ျပန္မရႏုိင္ေတာ႕ တဲ႕ ဇနီးသယ္နဲ႕ ကေလးေတြ အတြက္......တမ္းတ ၀မ္းနည္း စုိ႕နင္႕ ေနရတာတစ္ဖက္နဲ႕....အမည္ေဖာ္လုိ႕မရေအာင္ ေၾကကြဲေနမိ ပါေတာ႕ တယ ္......။
ဒီအျဖစ္ဟာ....လြန္ခဲ႕တဲ႕(၄) ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြေပါ႔....ကၽြန္ေတာ္ (၁) လေလာက္ၾကာ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးမွာ ေဆးကုသ ခံယူအၿပီးမွာ......ေဆးရုံက ဆင္းခြင္႕ရခဲ႕ပါတယ္......။
ထူေထာင္ခဲ႕တဲ႕ အိမ္မွာ မရိွေတာ႕တဲ႕ ဇနီးကလဲ တစ္ေကာင္ျကြက္.....မိမိကုိယ္တုိင္ ကလဲ တစ္ေကာင္ျကြက္ ဘ၀မုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ...ကၽြန္ေတာ္႕ အနားမွာ ဘယ္သူမွ လုပ္ကုိင္ေပးမယ္႕ လူမရိွပါ......နဂုိ ထဲကမွ မိမိ စား၀တ္ေနေရး အလုပ္က........ ယဥ္ေမာင္းဘ၀ ခု မိမိ မွာ ေျခႏွစ္ဖက္လဲ မရိွေတာ႕......ဘယ္ဘက္ လက္တစ္ဖက္ ကလဲ ျပတ္သြားသည္ႏွင္႕ မျခား ဗုံးစ မွန္ခဲ႕သည္႕ ဒဏ္ေၾကာင္႕ ေလျဖတ္ထားသည္႕ပမာ......တရြတ္ဆြဲေနသည္....။
လုပ္ကုိင္စားေသာက္ရန္ အစကတည္း ကပင္ စုစုေစာင္းေစာင္း မရိွႏုိင္ခဲ႕သည္႕ အေျခအေနမုိ႕ ေဆးရုံမွ ဆင္းသည္႕ေန႕က.....သက္ဆုိင္ရာက ေထာက္ပံ႕ ကူညီလုိက္ေသာ ပုိက္ဆံတခ်ိဳ႕ႏွင္႕ အလွဳရွင္မ်ား ေပးေသာ ပုိက္ဆံတခ်ိဳ႕ တစ္၀ွက္ကုိ ေပါင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းေရာင္းတဲ႕ အလုပ္ေလးကုိပဲ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ အသက္ေမြးေနခဲ႕ရပါတယ္.....။
လ အေတာ္ၾကာ ေစ်းအေရာင္းအ၀ယ္ အလုပ္ကေလးနဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ျပဳရာကေန အမ်ားတကာလုိ ကုိယ္ကသန္သန္ မာမာ မဟုတ္သည္က တစ္ေၾကာင္း.......ခရီးေ၀းေ၀းလံလံ သြားလာ မေရာင္း၀ယ္ႏုိင္တာက တစ္ေၾကာင္းမုိ႕....ေနာက္ဆုံးမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ရိွစုမဲ႕စု အရင္းေလး ျပဳတ္သြားရပါေတာ႕တယ္.......။
ယခင္ ငွားေနခဲ႕တဲ႕ အိမ္ေလးကလဲ အိမ္လခ ပုံမွန္မေပးႏုိင္တာရယ္.....အိမ္၇ွင္အဘြားႀကီးကုိ အားနားလြန္သည္ က တစ္ေၾကာင္းရယ္မုိ႕ မိမိပုိင္ ရိွတဲ႕ အထုပ္ကေလးေတြ ရပ္ကြက္ မွ လူေတြ အကူအညီေတာင္းကာ သယ္ၿပီး ရပ္ကြက္ထိပ္ကဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေအာက္ကုိ ေျပာင္းေနခဲ႕ပါတယ္......စားစရာကေတာ႕ အေထြအထူး သိပ္မပူရပါဘူး...ဆြမ္းက်န္ ဟင္းက်န္မ်ားကုိကၽြန္ေတာ္ လူမ်ဳိးမွ မစားလွ်င္ ဘယ္သူကုိ သြားေကၽြးရပါမည္နည္း.....။
ေက်ာင္းမွ ေခြးမ်ားကေတာ႕....သူတုိ႕ေ၀စု ထဲမွာ ""ကုိယ္တာ"" ခြဲေသာ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ၾကည္မည္ မထင္..........။
ကၽြန္ေတာ္ မွာ စားစရာ မပူမပင္ရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းထားေသာ ကိစၥေလး တစ္ခု ရိွေနပါသည္....ထုိကိစၥ မွာ တျခားမဟုတ္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ေနထုိင္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းတြင္းမွ ၀ုိင္းေစတီေလး နေဘးတြင္ ဇနီးသယ္ႏွင္႕ သားေလး ႏွစ္ေယာက္ကုိ ရည္စူး၍ ဇရပ္ကေလး တစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ လွဳလုိျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္...။
သုိ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ပုိက္ဆံ လုိပါသည္......သည္႕ အတြက္ေၾကာင္႕လဲ ကၽြန္ေတာ္ ဒီရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး ပင္မအထြက္ေပါက္နားမွာ သည္လုိ ေရာက္ေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္...တစ္ခါတစ္ေလေတာ႕ လဲ (၉၀၀....၁၀၀၀)......တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ႕ လဲ တစ္ျပားမွ မရသည္႕ အျပင္ ေမာင္းအထုတ္ခံ အရိုက္အပုတ္ခံ ရပါေသးသည္....။
သုိ႕ေပမယ္႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ မမွဳ႕ပါ....ေနာက္(၆) လခန္႕ဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းခ်က္ .....ျပည္႕၀ရပါေတာ႕မည္....မည္သူမည္၀ါက မည္သုိ႕ စိတ္မ်ဳိးထားၿပီး.....ကၽြန္ေတာ္ ခြက္စုတ္ထဲကုိ ထည္႕သည္ ျဖစ္ေစ....ကၽြန္ေတာ္ သာဓု ေခၚပါသည္.....ကၽြန္ေတာ္၏ အလွဳေလး ျဖစ္ေျမာက္ခဲ႕ ပါက ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘ၀မွ ေသေပွ်ာ္ခဲ႕ မွာ အမွန္ပါေပ....
ထုိ႕ေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိ ဘ၀မ်ဳိးမွာ ရပ္တည္ေနရသည္ မဟုတ္ပါလား.........။
မည္သုိ႕ ထင္ျမင္ယူဆ ရွဳတ္ခ်သည္႕ စကား...အျပဳအမူ....အၾကည္႕မ်ား ျဖစ္ေစ....ကၽြန္ေတာ္ မသိမ္ ငယ္ေတာ႕ပါ...
ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာေလးမွာ ေနာက္(၆) လအထိ အၿမဲမျပတ္ ရိွေနပါဦးမည္.......။
မုိးမ်ား ရြာပါေစ..........
ႏွင္းမွံဳ မ်ားေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်မ္းတုန္ ေနပါေစ.......
ေနေရာင္ ပူပူေတြေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ အသားေတြ ေလာင္မီးက် ကုန္ပါေစ.........
ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ (၆) လ တိတိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ထုိင္ေနဦး မွာဘဲ ျဖစ္ပါသည္.......။
တခါတခါ ေဆြးရေကာင္းလြန္း ေလာက္ေအာင္ အေနာက္ေတာင္က မုိးေတြ ညိွဳ႕ လာရင္.....ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္...
ဒီအျဖစ္မ်ိဳးကုိ ဖန္တီး သူေတြက ဘာေၾကာင္႕ ရက္စက္စြာ လုပ္ေဆာင္ခ်င္ၾကတာ ပါလိမ္႕........
သူတုိ႕ေၾကာင္႕ ပ်က္ခဲ႕တဲ႕ ဘ၀ေတြ......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု လုိ အျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးေတြ....ကုိ သူတုိ႕ မၾကားမသိ မိၾကေပလုိ႕ပဲလား.......ဒါမွမဟုတ္.....မသိခ်င္ၾကတာလား.....။
တကယ္ဆုိလွ်င္ တရားအေပၚတြင္း ရင္ႏွင္႕ ရင္း၍ ေျဖရွင္းသင္႕ ၾကပါသည္...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ...ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏုိင္ငံသည္ ဗုဒၶဘာသာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္႕ အားေလွ်ာ္စြာ....ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ဘု၇ား၏ တ၇ားေတာ္ အဆုိအမိန္႕မ်ားကုိ နားလည္ကာ လူသားခ်င္း စာနာ သင္႕ၾကပါသည္.....ကြန္ေတာ္ကေတာ႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ပီပီ ရွင္ေတာ္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ႕သည္႕...........
အနိစၥ...ဒုကၡ....အနတၱ....ဆုိေသာ မၿမဲျခင္း... အစုိးမရျခင္း....တ၇ား အေျချပ (၃) ပါးအား နားလည္ လက္ခံ၍...........
ယခင္ဘ၀ က ျပဳမိခဲ႕ေသာ မေကာင္းမွဳ႕ ေၾကာင္႕ ယခု ဘ၀တြင္ ပါလာေသာ မိမိတုိ႕ မိသားစု အတိတ္ကံ ၀ဋ္ေျကြးမ်ားသည္.....ဒီဘ၀တင္..ေက်ပါေစေၾကာင္း ရွင္ေတာ္ဘုရားထံ ဆုေတာင္းေနရင္း......မိမိတုိ႕ မိသားစု အျဖစ္ဆုိးေလးကုိ .....
ကံေျကြးၾကမၼာ မလြဲမေရွာင္သာ ျဖစ္ရန္ပါလာေသာ အတိတ္၀ဋ္ေျကြး ျပန္ခံစားရသည္ဟု သာ မွတ္ယူထားလုိက္ပါေတာ႕ သည္....။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ဗာလနံ မ်ား...။
ငါပုိင္ၿမဲမွတ္ သူ႕ကုိသတ္၍
လူသတ္လက္ဆြဲ က်မ္းကုိႏႊဲကာ
ရင္ခြဲသည္း(သဲ)ထုတ္ ခံစား ယုတ္ စႊ
ဆုတ္ယုတ္ လူ႕စိတ္ ေခြးႏွင္႕မိတ္၍
အာဏာစြဲမက္ လြန္ရက္စက္ပ
မိဘယုတ္သည္႕ သည္႕လူေခြးစိတ္
လူ႕ ေခြးမ်ဳိး...။ ။
သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏ ၱဳ။
လူအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ.....။
သက္ရိွ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ...။
(ျဖစ္ရပ္မွန္ေလး တစ္ခု အား ဇတ္လမ္းဆင္ ေရးသားခဲ႕ပါသည္..။
ကႀကီး။
kyagee13@gmail.com (23.5.11)
ဟုိး......အေနာက္ေတာင္က မုိးေတြ ရြာမယ္ဆုိ လည္း....မေျပးမလႊားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနခဲ႕ မိပါတယ္...။
ေကာင္းကင္မွာ အတားအဆီးမဲ႕ ထုိးေဖာက္မွဳ႕ေတြနဲ႕ အေရးျပားေပၚ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ပူႏုိင္စြမ္းလြန္းတဲ႕ ေနေရာင္ေတြ ရိွေနခ်ိန္မွာလည္း....ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ရိွေနၿမဲပါဘဲ.............။
အူေတြ အသည္းေတြ တဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ ေအးလြန္းတဲ႕ ေဆာင္းမနက္ေတြ မွာလည္း.....ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနခဲ႕ တာပါဘဲ.........။
ဒီေနရာ ဟုတ္တယ္ ...ဒီေနရာဆုိတာ ရန္ကုန္ ေဆးရုံႀကီး ပင္မ အ၀င္ေပါက္ ေဘးနားက လူသြားလမ္းေဘး ေနရာေလးမွာေပါ႔.......အေရာင္စုံ ျဖတ္သန္းသြားတဲ႕ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ႏွာသီးဖ်ားကုိ ဖုန္မွဳန္႕ေတြ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ႕ခရီးသြားေျခေထာက္ေတြ ကုိလည္း...ရိဳးမယ္ဖြဲ႕ မမုန္းမိေတာ႕ပါဘူး....။
ဟုတ္တယ္ေလ....တြန္းလွန္ရုန္းကန္ႏုိင္စြမ္း မရိွတဲ႕ ဘ၀ ကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနရတဲ႕....ကၽြန္ေတာ္က အလုိက္သင္႕ဒီဘ၀ကုိလက္ခံႏုိင္လုိက္ယုံက လြဲလုိ႕ ဘာမ်ား ထပ္လုပ္ႏုိင္မွာလဲ.........?။
ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းခ်က္ အတြက္ ဒါဟာ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းေလ.....။
ကၽြန္ေတာ္..... အင္း ဆုိပါေတာ႕ ဗ်ာ....တစ္၀မ္းစာ ေလးကုိ အူထဲေရာက္ဖုိ႕ အေရး....လူဆုိတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မက္ေမာစရာ အေကာင္းဆုံး ဂုဏ္သိကၡာ ေတြကုိလႊတ္ခ်ထားရတဲ႕.....ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူမဟုတ္တဲ႕ လူတစ္ေယာက္လုိ႕ ထင္ျမင္ၾကပါေစ....ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျဖရွင္းခ်င္ပါ...ကၽြန္ေတာ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖုိ႕ သာလွ်င္ အဓိက မဟုတ္ပါလား....။
ျပန္လည္ မေတြးခ်င္ေတာ႕ ပါဘူးဗ်ာ.......
ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါ တစ္ခါမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အတၱနဲ႕ယွဥ္ေသာ စကားေတြ...ပကာသန အေျခခံ စကားေတြကိုၾကားရေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲေလ လူသားေပမုိ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ (၄) ႏွစ္ကို ျပန္ေတြးမိျဖစ္သြားတယ္..။
လက္ရိွရဲ႕ လူ႕သက္တန္း (၄၁)ႏွစ္ထဲက...(၄) ႏွစ္ကုိ ႏွဳတ္လုိက္ေတာ႕...အဲ႕တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အသက္က(၃၇) ေပါ႕ ဗ်ာ......
ဘ၀ရဲ႕ ပ်ဳိမ်စ္ႏုနယ္ျခင္းေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္ေဘးမွာ...အတန္သင္႕ေသာ ျပည္႕စုံျခင္းေတြ လုံေလာက္ ျပည္႕စုံ ေနတယ္ လုိ႕ ထင္ေနမိတဲ႕ အရြယ္ေပါ႔......။
ကၽြန္ေတာ္မွာ သားေလး(၂) ေယာက္ရွိပါတယ္...ဇနီးသည္ကေတာ႕..ကမာၻေပၚမွာ ေက်ာ္ၾကားလွပ ေနတဲ႕ (ဂ်နီဖာ လုိပက္ဇ္)လုိ မလွေပမယ္႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က သူမအနည္းငယ္ လွေၾကာင္းေတာ႕ လက္ခံၾကပါတယ္..။
မနက္ ဆုိရင္....ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ထြက္...............သားေလး အႀကီးေကာင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ကခ်ီလိဳ႕... အငယ္ေကာင္ေလးကုိ သူ႕အေမက ခ်ီကာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ မိသားစုေလး လမ္းထိပ္ လၻက္ရည္ ဆုိင္မွာ လၻက္ရည္ အတူေသာက္
ၿပီးေတာ႕မွ...ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္အထြက္မွာ...သူတုိ႕ သားအမိေတြက ကားဂိတ္မထိ လုိက္ႏွဳတ္ဆက္ၾကနဲ႕...ေန႕စဥ္..ကၽြန္ေတာ္႕ အလုပ္သြားမနက္ခရီးစဥ္က ကၽြန္ေတာ္႕ အတြက္ အင္းအားျပည္႕၀ လွပါတယ္......။
တစ္ေန႕တာ ေမာပန္းမွဳ႕ေတြနဲ႕ အိမ္ျပန္လာတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ...ညေနဆုိ သူတုိ႕က လမ္းထိပ္ေလးမွာ သနပ္ခါးကုိယ္စီနဲ႕ ထြက္ႀကိဳၾကတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ျမင္လုိက္ရတယ္ ဆုိရင္ဘဲ......ကၽြန္ေတာ္ ပင္ပန္းမွဳ႕ေတြဟာ သဲထဲေရသြန္ ဆုိသလုိ ပါဘဲ.....။
ဒီလုိနဲ႕ ေပွ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ႕ၾကေပမယ္႕...ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ကုိ အၿမဲေစာင္႕ ၾကည္႕ေနတဲ႕...သခၤါရဆုိတဲ႕
ၾသကာသ ေလာကကုိ လႊမ္းမုိးထားတဲ႕ ဒီတရားႀကီးက အေပါင္းအေဖၚ ေတြ အမ်ားႀကီးေခၚလာၾကၿပီး.........တစ္ေန႕မွာ......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေလး ဆီကုိ ဧည္႕လမ္းညႊန္းမပါဘဲ....စုိက္စုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ႀကီးကုိ ေရာက္လာခဲ႕ၾကပါေလေရာ ဗ်ာ.......
အဲ႕ဒီ႕ေန႕ေလာက္ ဆုိးတဲ႕ ျမင္ကြင္းဟာ....ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္မွာ မ၇ိွႏုိင္ေတာ႕ပါဘူး........ကၽြန္ေတာ္ ခုလုိ ျဖစ္မယ္႕အေျခအေန အစလုိ႕ ေျပာမယ္ဆုိရင္လဲ မမွားႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ........။
ျဖစ္ပုံက ဒီလုိေလ.............။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေတြ ေငြပုိေငြလွ်ံေလး ရလာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးသမီးက လက္ထဲမွာရိွတဲ႕ေငြေလး...အဖတ္တင္ေအာင္ တီဗီေလး တစ္လုံး နဲ႕ ေအာက္စက္ ေကာင္းေကာင္းေလး ၀ယ္ခ်င္တဲ႕ အဆုိကုိျပဳလာတယ္......။
သူ အဆုိျပဳတဲ႕ ကိစၥကုိ သူမ်ား အိမ္မွာ တီဗီ သြားၾကည္႕ရလုိ႕ မ်က္ႏွာ ငယ္ရတဲ႕......အႀကီးေကာင္က အျပည္႕အ၀ ရႊင္ျမဴးစြာ နဲ႕ေအာ္ဟစ္ေထာက္ခံ............
ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္ကလဲ......ငယ္စဥ္အခါ ထဲ က ဇတ္ထုပ္ေတြ တပ္မက္တဲ႕ ၀ါသနာ ပုိး က ပါလာ ဆုိေတာ႕....
ႏွစ္ခါ မေျပာလုိက္ရပါဘူး......ေသတၱာေသာ႕ေလးဖြင္႕ၿပီး စုထားတဲ႕ ေငြတုိေငြစေလး အားလုံး ႏွစ္သိန္း ေက်ာ္ကုိ ကုိင္ၿပီး သိပ္မေ၀းလွတဲ႕...ေျမနီကုန္း "ဒဂုံ စင္တာ" ဆီ ထြက္ခဲ႕တယ္ ...ဆုိပါေတာ႕ ဗ်ာ......။
ဟုိ ေရာက္ေတာ႕ အခ်ိန္ေလးကလဲ ၁း၃၀ သာသာ မုိ႕ မိသားစုေတြ ဒဂုံစင္တာ ေရွ႕က ခ်စ္တီး လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ မုန္႕နဲ႕လၻက္ရည္ ၀င္ေသာက္ၾကရင္း ေပွ်ာ္ဖုိ႕ေကာင္းလြန္းတဲ႕ ေနာင္ အနာဂါတ္ကာလ မွာ မိသားစုအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစမယ္႕အျဖစ္ကေလး တစ္ခုကုိ ဖန္ဆင္းၾကတာေပါ႔....။
တကယ္ေပွ်ာ္ဖုိ႕ ေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ......အလုိျပည္႕၀ေတာ႕မယ္႕ သားအႀကီးေကာင္ေလး မ်က္ႏွာကလဲ...ၿပံဳးလုိ႕ ရႊင္လုိ႕.......
လူႀကီးမိဘေတြ ေပွ်ာ္ေနပုံကုိ ၾကည္႕ၿပီး....အသက္(၃) ႏွစ္သာသာ ရိွၿပီျဖစ္တဲ႕ အငယ္ေကာင္ေလးကလဲ လုိက္ရယ္ေမာ ေပွ်ာ္ရႊင္ေနတာေပါ႔...တခုိး ခုိး တခစ္ ခစ္ အသံေလးကုိ ထြက္လုိ႕.......
အဲ႕ဒီ႕ေန႕က ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာသတိထားမိခဲ႕တဲ႕ အခ်က္တစ္ခုကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ဇနီးသယ္ မ်က္ႏွာေလးကုိပါ ..... အရင္ေန႕ေတြကလုိ ပုိသီဖတ္သီ မဟုတ္ပဲ ႏွဳတ္ခမ္းနီးေလး ဆုိး...မိတ္ကပ္ေလး မ်က္ႏွာဖုိ႕ ထားတဲ႕....ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာကကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ေထာင္က်ခါစ....မဂၤလာဦး ကာလက လုိပဲ လွလုိ႕ ေခ်ာလုိ႕..........။
အဲ႕ဒီလုိနဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာ ဒီဆုိင္ေလးမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းၾက ၿပီး....... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုရဲ႕ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္တဲ႕ မဟာ႕မဟာ စီမံကိန္းႀကီးကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖုိ႕ တစ္ဖက္လမ္းက ဒဂုံစင္တာ ခမ္းခမ္းညားညား ႀကီးကုိ၀င္ေရာက္ခဲ႕ၾကပါေတာ႕တယ္....ပိတ္ရက္မုိ႕ လူအလြန္မ်ားေန၍ မနည္းတုိးႀကိတ္ကာ ၀င္ခဲ႕ကာ.... လက္မွနာရီ ကုိ မွတ္မွတ္ရရ
ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္႕လုိက္မိေတာ႕.....(၃း၁၄)..။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ေပွ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမွဳ႕ေတြနဲ႕ ဒဂုံစင္တာ ေအာက္ထပ္က ဓါတ္ေလွကားနား ေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ..............။
"" ဒုန္း""
ဆုိတဲ႕ ....အသံႀကီးနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးသမီးေဘးနားကေန ေပါက္ကြဲမွဳ႕ႀကီး စျဖစ္သြားပါတယ္.... သားအႀကီးေလးကုိ ကုိလက္ဆြဲထားတဲ႕ ..ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံရုိးနားကလဲ...""ပူ"" ကနဲ ခံစားမွဳ႕ ကုိသိလုိက္ရၿပီး.....
ဘယ္ဘက္မွာ သားအငယ္ေကာင္ေလး ခ်ီထားတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဇနီးသယ္နဲ႕ အတူ.....လူေလး ငါး ေျခာက္ေယာက္.. လဲက်သြားတာကုိ ျမင္လုိက္ရပါတယ္....
ေနာက္မိနစ္ မျခားဘဲ...ကၽြန္ေတာ႕ ညာဘက္ပစၥည္း အပ္ ေကာင္တာ ခုံနားကေန....ထပ္ဆင္႕.....""ဒုန္း"" ဆုိတဲ႕ အသံက်ယ္ႀကီးၾကားလုိက္ရၿပီး.........မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ...ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလုံး က်င္ ကနဲ႕ ျဖစ္သြားကာ ရပ္တည္ႏုိင္မွဳ႕ မရိွႏုိင္ေတာ႕ ပဲႀကမ္းေပၚကုိ ၿပိဳလဲက်သြား ခဲ႕ရပါတယ္.....အဲ႕ဒီ႕အခ်ိန္မွာ...ေဂါင္းအႏွံ ေသြးေတြ ေပလူး ေနတဲ႕ သားအႀကီးေကာင္ေလးက သူ႕အေမဆီကုိ ဒယီးဒယုိင္နဲ႕ ေျပးအဖက္.......
(၃) ႀကိမ္ေျမာက္ေသာ ေပါက္ကြဲသံႀကီးနဲ႕ အတူ......ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲမွာ သားအႀကီးေကာင္ေလး ေျမာက္တက္သြားတာျမင္လုိက္ရပါတယ္.....အဲ႕ဒီ႕ေနာက္ေတာ႕...... ကၽြန္ေတာ္......ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ႕ ဇနီးသယ္နဲ႕ သားေလးေတြကုိ ထပ္ၿပီး မျမင္မေတြ႕ မသိရေတာ႕ပါဘူး....ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ရတာက ဘာေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္သြားမွန္း မသိတဲ႕ ဒီ၀န္းက်င္မွာ .....
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးအျမင္ေတြ.....ျပာေ၀ ေနာက္က်ိကာ အရာအားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ ေမွာင္အတိက်သြားေတာ႕ပါတယ္....။
အလြန္တရာ က်ယ္ေျပာလွတဲ႕ ..ေကာင္းကင္ႀကီးထဲက တိမ္ေတြ ေပၚမွာ...ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစုေလးဟာ...ေျပးလႊား ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္....၊ အငယ္ေကာင္ေလးက မတ္တပ္ေလး ခေနာ္ႏွီခေနွာ္နဲ႕ ..နဲ႕ ေအာ္ဟစ္ကာ ေဆာ႕ကစား လုိ႕.....
သူ႕ အကုိ ကေတာ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေတာင္ပံ လုိ လုပ္ၿပီး ေရွာက္ေျပးလႊား ေနတယ္......ကၽြန္ေတာ္႕ရင္ခြင္ ထဲက ကၽြန္ေတာ္႕ ဇနီး သယ္ေလးက...သူ သိပ္ခ်စ္သိပ္အားကုိးတဲ႕ ရင္ခြင္ ထဲမွာမွီႏြဲ႕ ခုိ၀င္ရင္း.....သူ႕ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာေလး ေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနတာကုိ ၾကည္႕လုိ႕ ၾကည္ႏူးေနတယ္.....ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ ကုိယ္ဖန္တီး တည္ေဆာက္ထားတဲ႕ အသုိက္အၿမံဳေလး....ရႊင္ျမဴးေပ်ာ္ပါးေနတဲ႕ပုံစံေလးကုိ အားရေက်နပ္မွဳ႕ အျပည္႕နဲ႕ ဇနီးသယ္ ပခုံးေလး ဖက္ကာ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ေနတာေပါ႔......။
ဒီအခ်ိန္မွာ..............။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခႏွစ္ဖက္က အဆမတန္ နာက်င္လာတဲ႕ ခံစားမွဳ႕ ႀကီးကုိ ေ၀ေတး၀ါးတား အသံဆူဆူ လူသံေတြနဲ႕ အတူ ျဖတ္ကနဲ.. သိလုိက္မိတဲ႕ ခဏ..............
""ဗ်ဳန္း"" ဆုိ မ်က္လု့းဖြင္႕ ၿပီး လူးလဲထမိတဲ႕ အခါမွာေတာ႕.......ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆုံး သိလုိက္ရတာက........
နာက်င္ေနတဲ႕ ေျခေထာက္ ႏွစ္ဖက္ဟာ.....ဟုိ အရင္လုိ မူမွန္ မလွဳပ္ရွားေတာ႕ ဘူး ဆုိတာပဲ........တဆက္တည္း မ်က္လုံးကလဲ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ေျခႏွစ္ဖက္ ကုိ အေရာက္..... အေမေမြး တုန္းကပါလာတဲ႕ ေျခဖ်ားေတြကေန စလုိ႕ ဒူးေခါင္း အေပၚ ထိဟာ မရိွေတာ႕ ဘူး ဗ်ာ.......
ဟင္!!!!!! ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ...... ကၽြန္ေတာ္႕ ေျခေထာက္ေတြ..........
ထိတ္လန္႕ ေသြးပ်က္မွဳ႕ နဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္က ေဆာက္တည္ရာမရ ဗလုံးဗေထြး စကားသံေတြ ထြက္လာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ေဘးကုိ ေျပးလာက် တဲ႕ လူတစ္ခ်ဳိ႕ထဲ က တစ္ေယာက္က...........။
ကၽြန္ေတာ္ပခုံးကုိ ညင္သာစြာ ကုိင္ၿပီး........
""အကုိ သိပ္စိတ္မထိခုိက္ပါနဲ႕.......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး.......အကုိ......အကုိလြန္ခဲ႕တဲ႕ (၃)ရက္ကဗုံးေပါက္ကြဲမွဳ႕ ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ ဒဂုံစင္တာမွာ အကုိ ေျခႏွစ္ဖက္လုံး ျပတ္သြားခဲ႕ပါတယ္ ..စိတ္ကုိေအးေအးထားပါ....""
ဟင္.......ကၽြန္ေတာ္ အေတြး အား လုံး ထုိလူရဲ႕ စကားသံ အဆုံး မွာ...အတိတ္ကုိျပန္ ဆက္စပ္ မိသြားခဲ႕ပါတယ္.......
ဟုတ္တယ္........
အဲ႕ဒီေန႕က ဘာမွန္းမသိတဲ႕ အသံႀကီးနဲ႕ အတူ....ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိျဖစ္သြားခဲ႕တာပဲ........
ဒါဆုိ....ဒါဆုိ............ကၽြန္ေတာ္႕သားေလး(၂)ေယာက္နဲ႕ ဇနီးကေကာ.........သူတုိ႕ေကာ........................
သူတုိ႕ ဘယ္မွာလဲ.....................။
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးကုိ ေဘးဘက္အႏွံ႕ ေ၀႕၀ဲၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္ရတာ မိန္းမနဲ႕ သားေလး ႏွစ္ေယာက္မဟုတ္..
ျမင္ေလရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ လုိ ေျချပတ္သူ ...လက္ျပတ္သူ .....ျမင္မေကာင္းေအာင္း ပတ္ထားတဲ႕....ပတ္တီးေတြ နဲ႕ လူနာေတြ........
တခ်ိဳ႕ဆုိ....ကုတင္ အပုိမ်ားႏွင္႕ လူသြားလမ္းမွာပင္ က်ပ္ညပ္ေနၾက သည္......ျမင္ရတဲ႕ ျမင္ကြင္းက တစ္ခုမွ ေကာင္းကြက္မရိွ...အနိ႒ာ ျမင္ကြင္းေတြ အတိ...........
ရွာမေတြ႕တဲ႕ အဆုံး....ေဘးက ပထမဦးဆုံး ကၽြန္ေတာ္ကုိရွင္းျပတဲ႕ လူကုိဘဲ ေမးလုိက္မိပါတယ္......
""ကၽြန္....ကၽြန္ေတာ္႕ သားေလးေတြေရာ............ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမေရာဗ်ာ......""
ထုိလူက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိ တစုံတရာ ဂရုဏာသက္တဲ႕ မ်က္လုံးနဲ႕ အတန္ၾကာ ၾကည္႕ ေနၿပီးမွ..........
""အကုိ......ခု ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူပါ အကုိ...........အကုိ႕ ဇနီးနဲ႕ ကေလးေတြ ကုိ ခဏ ေမ႕ ထား လုိက္ပါ.......သူတုိ႕ တစ္ေနရာရာမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရိွေနမွာပါ အကုိ.......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ၀ုိင္းရွာေပးမယ္ေနာ္.......""
လုိ႕ ေျပာၿပီး .......လွည္႕ထြက္သြားၾကတယ္......ဒီလူ႕ၾကည္႕ရတာ...ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ သိပ္မသကၤာ ခ်င္ပါ...
တစ္စုံတစ္ခုကုိ လွ်ိဳ၀ွက္ ထားပုံေတာ႕ ရိွရမည္...။
စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း......ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေတြ ခ်ာခ်ာ လည္ မူးေနာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးခဏ မွိတ္ထားလုိက္မိခ်ိန္...
(၁၀) မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ...ေဘးကုတင္မွာ လူနာ ေကာင္မေလး၏ အေမ ျဖစ္ဟန္တူသူ ေျပာစကား တခ်ိဳ႕ကုိ တစြန္းတစ္စ..ၾကားလုိက္ရပါသည္......။
""သမီးရယ္.......မငုိနဲ႕ေနာ္..မ်က္ႏွာနဲ႕ လက္ဖ်ားေလးေတြ ေလာက္ဘဲ...ျဖစ္ေနတာ....ဟုိဘက္ ကုတင္ က အကုိႀကီးမွာဆုိ...သူကုိယ္တုိင္လည္း ေျခႏွစ္ဖက္မရိွေတာ႕ ဘူး....သူ႕မိန္းမ နဲ႕ ကေလးေလးေတြဆုိ အေလာင္းေတာင္း ျပန္မရရွာပါဘူး...သမီးေလးရယ္
........သနားစရာပါ.....""
ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလုိက္မိတယ္.........။
ကၽြန္ေတာ္ ဒီစကား ကုိ ၾကားလုိက္မိတဲ႕ ခဏ..............
ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္သြားလဲ........
ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ပါဘူး...............ရင္ထဲမွာ စုိ႕နင္႕ တက္လာတယ္............
ၿပီးေတာ႕.......ကၽြန္ေတာ္ မ်က္၀န္း မ်က္ရည္ေတြ အလုိလုိ စီးထြက္လာတယ္............
ေနာက္.........။
ေနာက္........ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ာ.........ကၽြန္ေတာ္ မခံႏုိင္ေတာ႕ ဘူး....ဒီံခံစားမွဳ႕ကို ရင္ထဲမွာ နာက်င္လြန္းလုိ႕....ကၽြန္ေတာ္ ကုန္းရုန္းၿပီး ရုန္းထလုိက္တယ္......
""တကယ္လား ဗ်ာ..........အ႕ဲဒါ တကယ္လား ဗ်ာ...................ကၽြန္ေတာ္႕သားေလးေတြ....အီး...ဟီး...ဟီး...အားးးးး
ကၽြန္ေတာ္႕ မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ တကယ္ ဒီလုိႀကီး ျဖစ္သြားခဲ႕တာလား.....အား...အီး ..ဟီး....ဟီး.....""
ကၽြန္ေတာ္ ငုိယုိ ေအာ္ဟစ္ျပစ္လုိက္မိသလား.....။ကၽြန္ေတာ္ ရုန္းကန္ လူးလြန္႕ လုိက္သလား မသိပါဘူး..............။
ေဆးရုံ အေရးေပၚ (၀ပ္ဒ္) ထဲမွာ......၀ုန္း....ဒုိင္း....ဂ်ိမ္း..... ဆုိတဲ႕ ၿပိဳလဲ သံနဲ႕ အတူ....ကၽြန္ေတာ္ ကုတင္ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားခဲ႕တယ္.......ကုတင္ေဘးနားက ကၽြန္ေတာ္ ကုိ ေဆးသြင္းထားတဲ႕ (စတန္....) ဟာ လဲ... ကၽြန္ေတာ္ လက္ မွာ ပုိက္တန္းလန္း နဲ႕ ေဆးသြင္းေနရက္မုိ႕ လူနဲ႕အတူ ၾကမ္းေပၚကုိ လဲက် သြားပါ တယ ္.....။
ကၽြန္ေတာ္႕ ေျခေထာက္က နာက်င္ေနမွဳ႕ကုိ လဲ ....ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ ပါဘူး......။
ရွက္ျခင္း၊ေၾကာက္ျခင္း လဲ ကၽြန္ေတာ္ မွာ မရိွေတာ႕ ပါဘူး....။
ေယာက်ာၤးတန္မဲ႕ ႏွင္႕ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ေဆးရုံ ၾကမ္းျပင္မွာ လူးလြန္႕ ေအာ္ဟစ္ယုိေနမိ ပါေတာ႕ တယ္.......။
ကၽြန္ေတာ္ အနားကုိ ေျပးလာတဲ႕ ေဆးရုံက တာ၀န္ရိွတဲ႕ လူေတြ ...ဘယ္ေလာက္ ေဖ်ာင္းဖ်...ေဖ်ာင္းဖ်...ဘယ္ေလာက္ ကုတင္ေပၚ ျပန္တင္ေပးရန္...၀ုိင္း ေပြ႕ေပြ႕.....ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႕ ပါဘူး......ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငုိဟုိ ေအာ္ဟစ္ရင္းသာ လူးလြန္႕ ေနပါေတာ႕ တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အသိစိတ္မွာလဲ....အဆုံးစြန္ ဆုံးေသာ နာက်င္မွဳ႕ ေတြ နဲ႕ ဘာေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္မွန္း မသိလုိက္တဲ႕.......
ထုိ အျဖစ္ႀကီးကုိ...မုန္းတာ တလွည္႕....ျပန္မရႏုိင္ေတာ႕ တဲ႕ ဇနီးသယ္နဲ႕ ကေလးေတြ အတြက္......တမ္းတ ၀မ္းနည္း စုိ႕နင္႕ ေနရတာတစ္ဖက္နဲ႕....အမည္ေဖာ္လုိ႕မရေအာင္ ေၾကကြဲေနမိ ပါေတာ႕ တယ ္......။
ဒီအျဖစ္ဟာ....လြန္ခဲ႕တဲ႕(၄) ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြေပါ႔....ကၽြန္ေတာ္ (၁) လေလာက္ၾကာ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးမွာ ေဆးကုသ ခံယူအၿပီးမွာ......ေဆးရုံက ဆင္းခြင္႕ရခဲ႕ပါတယ္......။
ထူေထာင္ခဲ႕တဲ႕ အိမ္မွာ မရိွေတာ႕တဲ႕ ဇနီးကလဲ တစ္ေကာင္ျကြက္.....မိမိကုိယ္တုိင္ ကလဲ တစ္ေကာင္ျကြက္ ဘ၀မုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ...ကၽြန္ေတာ္႕ အနားမွာ ဘယ္သူမွ လုပ္ကုိင္ေပးမယ္႕ လူမရိွပါ......နဂုိ ထဲကမွ မိမိ စား၀တ္ေနေရး အလုပ္က........ ယဥ္ေမာင္းဘ၀ ခု မိမိ မွာ ေျခႏွစ္ဖက္လဲ မရိွေတာ႕......ဘယ္ဘက္ လက္တစ္ဖက္ ကလဲ ျပတ္သြားသည္ႏွင္႕ မျခား ဗုံးစ မွန္ခဲ႕သည္႕ ဒဏ္ေၾကာင္႕ ေလျဖတ္ထားသည္႕ပမာ......တရြတ္ဆြဲေနသည္....။
လုပ္ကုိင္စားေသာက္ရန္ အစကတည္း ကပင္ စုစုေစာင္းေစာင္း မရိွႏုိင္ခဲ႕သည္႕ အေျခအေနမုိ႕ ေဆးရုံမွ ဆင္းသည္႕ေန႕က.....သက္ဆုိင္ရာက ေထာက္ပံ႕ ကူညီလုိက္ေသာ ပုိက္ဆံတခ်ိဳ႕ႏွင္႕ အလွဳရွင္မ်ား ေပးေသာ ပုိက္ဆံတခ်ိဳ႕ တစ္၀ွက္ကုိ ေပါင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းေရာင္းတဲ႕ အလုပ္ေလးကုိပဲ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ အသက္ေမြးေနခဲ႕ရပါတယ္.....။
လ အေတာ္ၾကာ ေစ်းအေရာင္းအ၀ယ္ အလုပ္ကေလးနဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ျပဳရာကေန အမ်ားတကာလုိ ကုိယ္ကသန္သန္ မာမာ မဟုတ္သည္က တစ္ေၾကာင္း.......ခရီးေ၀းေ၀းလံလံ သြားလာ မေရာင္း၀ယ္ႏုိင္တာက တစ္ေၾကာင္းမုိ႕....ေနာက္ဆုံးမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ရိွစုမဲ႕စု အရင္းေလး ျပဳတ္သြားရပါေတာ႕တယ္.......။
ယခင္ ငွားေနခဲ႕တဲ႕ အိမ္ေလးကလဲ အိမ္လခ ပုံမွန္မေပးႏုိင္တာရယ္.....အိမ္၇ွင္အဘြားႀကီးကုိ အားနားလြန္သည္ က တစ္ေၾကာင္းရယ္မုိ႕ မိမိပုိင္ ရိွတဲ႕ အထုပ္ကေလးေတြ ရပ္ကြက္ မွ လူေတြ အကူအညီေတာင္းကာ သယ္ၿပီး ရပ္ကြက္ထိပ္ကဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေအာက္ကုိ ေျပာင္းေနခဲ႕ပါတယ္......စားစရာကေတာ႕ အေထြအထူး သိပ္မပူရပါဘူး...ဆြမ္းက်န္ ဟင္းက်န္မ်ားကုိကၽြန္ေတာ္ လူမ်ဳိးမွ မစားလွ်င္ ဘယ္သူကုိ သြားေကၽြးရပါမည္နည္း.....။
ေက်ာင္းမွ ေခြးမ်ားကေတာ႕....သူတုိ႕ေ၀စု ထဲမွာ ""ကုိယ္တာ"" ခြဲေသာ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ၾကည္မည္ မထင္..........။
ကၽြန္ေတာ္ မွာ စားစရာ မပူမပင္ရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းထားေသာ ကိစၥေလး တစ္ခု ရိွေနပါသည္....ထုိကိစၥ မွာ တျခားမဟုတ္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ေနထုိင္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းတြင္းမွ ၀ုိင္းေစတီေလး နေဘးတြင္ ဇနီးသယ္ႏွင္႕ သားေလး ႏွစ္ေယာက္ကုိ ရည္စူး၍ ဇရပ္ကေလး တစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ လွဳလုိျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္...။
သုိ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ပုိက္ဆံ လုိပါသည္......သည္႕ အတြက္ေၾကာင္႕လဲ ကၽြန္ေတာ္ ဒီရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး ပင္မအထြက္ေပါက္နားမွာ သည္လုိ ေရာက္ေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္...တစ္ခါတစ္ေလေတာ႕ လဲ (၉၀၀....၁၀၀၀)......တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ႕ လဲ တစ္ျပားမွ မရသည္႕ အျပင္ ေမာင္းအထုတ္ခံ အရိုက္အပုတ္ခံ ရပါေသးသည္....။
သုိ႕ေပမယ္႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ မမွဳ႕ပါ....ေနာက္(၆) လခန္႕ဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းခ်က္ .....ျပည္႕၀ရပါေတာ႕မည္....မည္သူမည္၀ါက မည္သုိ႕ စိတ္မ်ဳိးထားၿပီး.....ကၽြန္ေတာ္ ခြက္စုတ္ထဲကုိ ထည္႕သည္ ျဖစ္ေစ....ကၽြန္ေတာ္ သာဓု ေခၚပါသည္.....ကၽြန္ေတာ္၏ အလွဳေလး ျဖစ္ေျမာက္ခဲ႕ ပါက ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘ၀မွ ေသေပွ်ာ္ခဲ႕ မွာ အမွန္ပါေပ....
ထုိ႕ေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိ ဘ၀မ်ဳိးမွာ ရပ္တည္ေနရသည္ မဟုတ္ပါလား.........။
မည္သုိ႕ ထင္ျမင္ယူဆ ရွဳတ္ခ်သည္႕ စကား...အျပဳအမူ....အၾကည္႕မ်ား ျဖစ္ေစ....ကၽြန္ေတာ္ မသိမ္ ငယ္ေတာ႕ပါ...
ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာေလးမွာ ေနာက္(၆) လအထိ အၿမဲမျပတ္ ရိွေနပါဦးမည္.......။
မုိးမ်ား ရြာပါေစ..........
ႏွင္းမွံဳ မ်ားေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်မ္းတုန္ ေနပါေစ.......
ေနေရာင္ ပူပူေတြေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ အသားေတြ ေလာင္မီးက် ကုန္ပါေစ.........
ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ (၆) လ တိတိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ထုိင္ေနဦး မွာဘဲ ျဖစ္ပါသည္.......။
တခါတခါ ေဆြးရေကာင္းလြန္း ေလာက္ေအာင္ အေနာက္ေတာင္က မုိးေတြ ညိွဳ႕ လာရင္.....ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္...
ဒီအျဖစ္မ်ိဳးကုိ ဖန္တီး သူေတြက ဘာေၾကာင္႕ ရက္စက္စြာ လုပ္ေဆာင္ခ်င္ၾကတာ ပါလိမ္႕........
သူတုိ႕ေၾကာင္႕ ပ်က္ခဲ႕တဲ႕ ဘ၀ေတြ......ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု လုိ အျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးေတြ....ကုိ သူတုိ႕ မၾကားမသိ မိၾကေပလုိ႕ပဲလား.......ဒါမွမဟုတ္.....မသိခ်င္ၾကတာလား.....။
တကယ္ဆုိလွ်င္ တရားအေပၚတြင္း ရင္ႏွင္႕ ရင္း၍ ေျဖရွင္းသင္႕ ၾကပါသည္...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ...ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏုိင္ငံသည္ ဗုဒၶဘာသာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္႕ အားေလွ်ာ္စြာ....ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ဘု၇ား၏ တ၇ားေတာ္ အဆုိအမိန္႕မ်ားကုိ နားလည္ကာ လူသားခ်င္း စာနာ သင္႕ၾကပါသည္.....ကြန္ေတာ္ကေတာ႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ပီပီ ရွင္ေတာ္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ႕သည္႕...........
အနိစၥ...ဒုကၡ....အနတၱ....ဆုိေသာ မၿမဲျခင္း... အစုိးမရျခင္း....တ၇ား အေျချပ (၃) ပါးအား နားလည္ လက္ခံ၍...........
ယခင္ဘ၀ က ျပဳမိခဲ႕ေသာ မေကာင္းမွဳ႕ ေၾကာင္႕ ယခု ဘ၀တြင္ ပါလာေသာ မိမိတုိ႕ မိသားစု အတိတ္ကံ ၀ဋ္ေျကြးမ်ားသည္.....ဒီဘ၀တင္..ေက်ပါေစေၾကာင္း ရွင္ေတာ္ဘုရားထံ ဆုေတာင္းေနရင္း......မိမိတုိ႕ မိသားစု အျဖစ္ဆုိးေလးကုိ .....
ကံေျကြးၾကမၼာ မလြဲမေရွာင္သာ ျဖစ္ရန္ပါလာေသာ အတိတ္၀ဋ္ေျကြး ျပန္ခံစားရသည္ဟု သာ မွတ္ယူထားလုိက္ပါေတာ႕ သည္....။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ဗာလနံ မ်ား...။
ငါပုိင္ၿမဲမွတ္ သူ႕ကုိသတ္၍
လူသတ္လက္ဆြဲ က်မ္းကုိႏႊဲကာ
ရင္ခြဲသည္း(သဲ)ထုတ္ ခံစား ယုတ္ စႊ
ဆုတ္ယုတ္ လူ႕စိတ္ ေခြးႏွင္႕မိတ္၍
အာဏာစြဲမက္ လြန္ရက္စက္ပ
မိဘယုတ္သည္႕ သည္႕လူေခြးစိတ္
လူ႕ ေခြးမ်ဳိး...။ ။
သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏ ၱဳ။
လူအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ.....။
သက္ရိွ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ...။
(ျဖစ္ရပ္မွန္ေလး တစ္ခု အား ဇတ္လမ္းဆင္ ေရးသားခဲ႕ပါသည္..။
ကႀကီး။
kyagee13@gmail.com (23.5.11)
No comments:
Post a Comment